Барвяны шчыт, Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч, полная версия книги, читать онлайн

Помогите раскрутить наш сайт, поставьте ссылку у себя в соц. сети:

Барвяны шчыт

Караткевіч Уладзімір Сямёнавіч

— Слухай, ты што гаворыш? — А што? — непаразумела спытала яна. — Ты ж ведаеш, я так і лічыла, што ўсё на адзін дзень… Мне толькі вось зараз на хвіліну стала сумна. Прабач… Нічога, зараз усё добра. Усё стала на ранейшыя месцы. — І што, — спытаў ён, — гэта ўстойліва? Звыкла? Прыемна? Толькі намаганнем волі ён прымушаў не дрыжаць свой голас. — Але. Усе так жывуць, — сказала яна. — Сённяшнія звычаі, сённяшняя мода, сённяшнія кнігі… — Гэта якія? — Ты… "Братоў Стронгаў" чытаў?.. Ну вось… І іншыя з таго ж кола. — Гэта аднадзёнкі, — сказаў ён. — Зразумей. Размова пачынала цікавіць яго. Ён сапраўды ўспомніў, што заўсёды бачыў у яе руках амаль толькі такія кнігі. Крыўда ўсё яшчэ жыла, расла ў ім; жанчына гаварыла спакойным, амаль радасным голасам, быццам вызвалілася ад наслання. Ён помніў, што раней ён не быў так ужо занадта патрэбен ёй. Відаць, і сапраўды акіян кветак зрабіў сваю справу. Штурхнуў яе да таго, хто быў побач. Адчула на хвіліну цеплыню да яго, убачыла сокала ў небе, а потым вызвалілася сваім звычаем. Ён быў першы ў яе. І таму яна, адчуваючы, што канец, што вяртаецца да звычайнага шэрага дзён, што прайшоў той, адзіны ў жыцці дзень, якога ўжо не будзе, трохі паплакала. А там і забудзе. І нічога не зробіш.

Книга закрыта по требованию правообладателя.

Комментарии: