Горад у нябёсах, Казлоў Анатоль, полная версия книги, без сокращений, читать онлайн

Помогите раскрутить наш сайт, поставьте ссылку у себя в соц. сети:

Горад у нябёсах

Казлоў Анатоль

(Сітуацыя падобная да няўдалага школьнага спектакля. Праўда, хоць і без бутафорыі. А так усё на сваім месцы. Танька з найгранай радасцю пра будучае дзіця, якога ніколі не будзе. Мяцеліца-віхура (сапраўдная) на вуліцы таксама сапраўднага горада і нязменнае мроістае і аднастайнае надвор’е ў верхнім горадзе. А я, ірэальна-рэальны Антак, быццам сувязны паміж Танькай і яе ненароджаным дзіцем, злучаю танюсенькай жылкай-дротам горад жывых і горад зданяў. Дзякуй Богу, пра гэта пакуль ніхто не ведае. Хапае розуму маўчаць, не хваліцца, а таму і не выглядаць шызанутым блазнам у вачах знаёмых ды родных. Ведаю, наколькі проста, нават блізкія, умеюць прышпіліць ярлык да твайго цела, калі, барані Усявышні, ты хоць крышачку, на макавае каліва думаеш і бачыш не так, як агульная маса (вось-вось, менавіта маса) людзей вакол цябе. І ты ўжо выгнаннік, шыз, вар’ят... ланцужок можна доўжыць, пакуль не здаволішся. Ды нічога новага ў гэтым няма. Так было ці не ад стварэння свету і наўрад ці скончыцца з другім прышэсцем Хрыста. Бо ў нас выхавана пачуццё масавасці, статку, мы баімся (ія ў тым ліку) непаўторнай індывідуальнасці, самасці, выключнасці... І далёка па прыклады хадзіць няма сэнсу. Азіраюся і бачу, што апранаюся гэтак жа, як і бальшыня. Кінулі модны кліч пра скуру, і вось усе мы ледзь не пагалоўна ўсцягваем на плечы яе, здзёртую з жывёлін. А чаму так? Мо, прычына ў простым: усе мы выйшлі з ватовак-куфаек, якранейшыя пакаленнірускіх — з шынеляў... А мо проста модна?)

Книга закрыта по требованию правообладателя.

Комментарии: